روزى كه شفاعت سودى نمىبخشد مگر شفاعت كسى كه خداوند به او اذن دهد و به گفتار او راضى باشد . اين آيات و آيات ديگرى كه در پاورقى به شمارهء آنها اشاره نموده‌ايم صريحاً ثابت مىكند كه در روز رستاخيز به طور اجمال شفيعانى وجود دارند كه به اذن پروردگار دربارهء گناه‌كاران ، شفاعت مىكنند و خداوند نيز شفاعت آنان را مىپذيرد . با اين آيات صريحى كه در قرآن در مورد وجود شفاعت وارد شده است ، تكليف كسانى كه دربارهء آن به خود شك و ترديد راه مىدهند و يا به طور كلى به انكار آن بر مىخيزند روشن است . مقصود از آياتى كه شفاعت را نفى مىكنند چيست ؟ با در نظر گرفتن عقايد خرافى كه عرب بت‌پرست دربارهء شفاعت بت‌ها داشت ، هدف دستهء نخست از آيات كه شفاعت را به‌كلى نفىمىكند ، روشن مىشود . آنان مىگفتند : اين بت‌ها شفيعان ما در درگاه الهىاند و خدا اين عقيدهء خرافى را از آنان در قرآن در سوره‌هاى مختلفى نقل كرده است ؛ مانند « يَقُولُونَ هؤُلاءِ شُفَعاؤُنا عِنْدَ اللَّهِ » ؛ « 1 » آنان مىگفتند : اين بت‌ها شفيعان ما در پيشگاه خدا هستند . بسيارى از آياتى كه به طور كلى شفاعت را انكار مىكنند مربوط به اين نوع از شفاعت است كه عرب جاهلى به آن اعتقاد داشت .

--> ( 1 ) . يونس ( 10 ) آيهء 18 .