مسلماً هدف آيات ، اين نوع شفاعت نيست كه عقل و خرد آن را محكوم مىكند . ولى اگر بعضى از گنه‌كاران ، به دليل پيوندهاى معنوى كه با خدا داشتند و به سبب ارتباط ايمانى كه با اولياى پروردگار برقرار ساخته بودند ، مورد كمك شفيعان در روز رستاخيز قرار گيرند ، در اين صورت نويد شفاعت نه تنها موجب تشويق و مستلزم تبعيض ناروا نيست ، بلكه عين عدالت و وسيلهء تربيت و بازگشت افراد گنه‌كار از نيمهء راه است . توضيح اين كه ، همانطور كه قرآن مجيد بيان مىكند : شفاعت اولياى خدا منوط به اذن پروردگار جهان است و تا اجازهء خدا نباشد هيچ‌كس نمىتواند شفاعت نمايد . ناگفته پيداست كه اذن خدا بىجهت و بدون حكمت نخواهد بود و اذن خدا شامل حال كسانى مىشود كه براى عفو و اغماض شايستگى دارند و اگر در طول زندگى ، لغزش و گناهى داشتند ، به مرحلهء پرده‌درى و طغيان نرسيده و اگر رابطهء خود را در بعضى از جهات ضعيف كرده‌اند ، به كلى آن را از بين نبرده‌اند . اين چنين افراد كه پيوندهاى گوناگون خود را با حق و حقيقت نگسسته‌اند ، مشمول و شايستهء شفاعت مىشوند . نويد شفاعت با اين شرط ، خود هشدارى است به افرادى كه گاهى مرتكب گناه مىشوند تا به هوش باشند و هرچه زودتر از ادامهء گناه بازگردند و همهء پيوندها را نگسلند و پرده‌ها را ندرند و از شعاع شفاعت دور نگردند ، كه در غير اين صورت ، راه نجاتى براى آنان نخواهد بود . همين احساس و توجه ، در بازگشت افراد گنه‌كار به راه حق و تجديد نظر در برنامه‌هاى غلط تأثير مىگذارد و در حقيقت روزنهء اميدى براى