گاهى خود پيامبران به افراد گناه‌كار وعدهء طلب آمرزش از خدا مىدادند ، چنان كه حضرت ابراهيم به آزر چنين وعده داد و فرمود : « لَأَسْتَغْفِرَنَّ لَك وَما أَمْلِكُ لَك مِنَ اللَّهِ مِنْ شَىءٍ » ؛ « 1 » از خداوند براى تو طلب آمرزش خواهم نمود و اين را بدان ، من اختيار هيچ كارى از ناحيهء خدا ندارم . معناى اين جمله - كه تا حدى حقيقت طلب مغفرت پيامبران را روشن مى سازد - اين نيست كه زمام گناه در دست پيامبران باشد و خداوند ، محو و اثبات معاصى را به آنان بسپارد ، بلكه آنان واسطه‌اى بيش نيستند و تا اذن الهى در كار نباشد ، طلب آمرزش اثرى نخواهد بخشيد . دستور قرآن به مسلمانان صريح دستور قرآن اين است كه افراد گناه‌كار خدمت پيامبر برسند و از او درخواست كنند در حقّ آنان طلب مغفرت نمايد . قرآن با صراحت هرچه تمام‌تر مىگويد كه ، اگر رسول خدا دربارهء گناه‌كارى دعا كند و از خداوند براى او طلب آمرزش نمايد ، خداوند گناهان مجرم را خواهد بخشيد . اينك متن آيه : « وَلَوْ أَنَّهُمْ إِذ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ جاءُوكَ فَاسْتَغْفَرُوا اللَّهَ وَاسْتَغْفَرَ لَهُمُ الرَّسُول لَوَجَدُوا اللَّهَ تَوّاباً رَحِيماً » ؛ « 2 » هرگاه كسانى كه به نفس‌هاى خود ظلم كرده‌اند ، به حضور پيامبر برسند وخودِ آنها طلب مغفرت كنند و پيامبر نيز دربارهء آنها استغفار

--> ( 1 ) . ممتحنه ( 60 ) آيهء 4 . ( 2 ) . نساء ( 4 ) آيهء 64 .