5 - منافقان و مسألهء استغفار 5 . « وَ إِذا قِيلَ لَهُمْ تَعالَوْا يَسْتَغْفِرْ لَكُمْ رَسولُ اللَّهِ لَوَّوْا رُؤُسَهُمْ وَرَأَيْتَهُمْ يَصُدُّونَ وَهُمْ مُسْتَكْبِرُونَ » ؛ هنگامى كه به منافقان گفته مىشود بياييد پيامبر خدا براى شما طلب‌آمرزش كند ، سرهاى خود را ( به عنوان مسخره ) تكان داده و آنان را مىبينى كه با تكبر روى گردان مىشوند . 6 . « سَواءٌ عَلَيْهِمْ أَسْتَغْفَرْتَ لَهُمْ أَمْ لَمْ تَسْتَغْفِرْ لَهُمْ لَنْ يَغْفِرَ اللَّهُ لَهُمْ إِنَّ اللَّهَ لايَهْدِى القَوْمَ الفاسِقِينَ » ؛ چه براى آنها طلب آمرزش بنمايى و چه ننمايى يك‌سان است ، خدا آنها را نخواهد بخشيد . خدا فاسقان را هدايت نمىكند . افراد گناه‌كار ، در صورتى كه متوجه گناه خود باشند و بدانند كه با اين عمل به حدود قوانين الهى تجاوز مىنمايند ، دير يا زود به فكر چاره افتاده و وسيلهء مغفرت و آمرزش خود را فراهم مىآورند . ولى افراد متمرد و گناه‌كارى كه متوجه گناه خود نباشند و سيئه در نظر وى حسنه جلوه كند و هرگونه تجاوز و تعدى را بر اثر جهلى كه بر روح او حكومت مىكند ،