او ، با وقاحت هرچه تمام‌تر ، در حضور هزاران نفر از مسلمانان شام - كه از اوضاع رسالت و مقام على عليه السلام در پيشگاه خدا و پيامبر وى آگاهى نداشتند - به چنين جنايتى دست‌زد و آنان را براى ريختن خون على و شيعيان وى تشنه ساخت . بر اثر تبليغات همين منافقان مسلمان نما بود كه ملت شام سيل‌آسا به‌جنگ على رفتند و پس از دادن 125 هزار كشته و كشتن 65 هزار نفر از سربازان فداكار على ، با حيله و تزوير جنگ را به‌پايان بردند . اين جاست كه انسان به ارزش يكى از گفتارهاى نغز و جالب اميرمؤمنان دربارهء منافقان پىمىبرد . وى دربارهء اين دسته از منافقان - كه در لباس صحابهء پيامبر بودند و اكاذيب زيادى از زبان رسول خدا صلى الله عليه و آله به‌نفع دستگاه خلافت جعل و وضع مى كردند - چنين مىفرمايد : « ولو علم الناس أنّه منافق كذّاب لم‌يقبلوا منه ولم‌يصدق ، ولكنهم قالوا هذا ، قد صحب رسول‌اللّه و رآه وسمع منه وأخذ عنه وهم لايعرفون حاله ؛ « 1 » اگر مردم يك چنين افرادى را بشناسند كه آنان منافق و دروغ‌گو هستند ، هرگز آنهارا تصديق نكرده و سخن آنهارا قبول نمىكنند ، ولى مردم فريب صحابى بودن آنان را خورده و باخود مىگويند كه آنان پيامبر خدا را ديده‌اند و حقايقى از او شنيده و اخذ كرده‌اند و هرگز سخنى بر خلاف حقيقت نمىگويند در صورتى كه از حال و وضع اين دسته آگاهى ندارند .

--> ( 1 ) . نهج البلاغه عبده ، خ 205 .