خداوند در آيهء ديگر ، يك پاسخ كلى به تمام اين تهمتهاى پنجگانه داده و مىفرمايد : بگو اين قرآن را آن كسى نازل كرده است كه از رازهاى زمين و آسمان آگاه است . علت اين‌كه در مقام پاسخگويى ، روى « احاطهء گستردهء خود به رازهاى زمين و آسمان » تكيه مىكند ، اين است كه به جامعهء مشركان برساند كه وى از افترا و دروغ‌پراكنى آنان كاملا آگاه است و اگر در آخر آيه ، خود را « غفور و رحيم » مىخواند ، براى ابراز ترحم و لطف نسبت به بندگان دروغساز و افتراگر است كه هنوز راه توبه و بازگشت براى آنان باز است و اگر از دروغ‌پراكنى و جعل اكاذيب دست بردارند ، خدا مهربان و آمرزنده است . آنان در اين نسبتهاى ناروا نتوانستند خود را از تناقض‌گويى باز دارند ، زيرا به مقتضاى دو نسبت نخست ، آنان الفاظ و مفاهيم قرآن را مصنوع و ساختهء قدرت علمى و عقلى محمد صلّى اللّه عليه و آله مىدانند كه گروهى او را در اين كار يارى مىكنند ، ولى نتيجهء تهمتهاى بعدى اين است كه قرآن ، كتابى است كه از روى كتابهاى ديگر ، استنساخ و رونويسى شده و مضامين آن از كتابهاى پيشينيان گرفته شده است و اين دو نوع اتهام در ظاهر باهم اختلاف روشنى دارند .