مىداند ، زيرا اعتراف به خالقيت خدا ، اعتراف به كمال نامتناهى است و احساس چنين كمال در موجود بالاتر و برتر ، مايهء جذبه و كشش به سوى معبود است و حقيقت عبادت با توجه به خالقيت او همان تعظيم و كرنش براساس احساس كمال در معبود است ، اينك آياتى را در در اينجا يادآور مىشويم : 1 . « يا أَيُّهَا النَّاسُ اعْبُدُوا رَبَّكُمُ الَّذِي خَلَقَكُمْ وَ الَّذِينَ مِنْ قَبْلِكُمْ ؛ « 1 » اى مردم ! خداوندى را بپرستيد كه شما و كسانى كه پيش از شما زندگى مىكردند ، آفريده است » . قرآن مجيد ، طى آياتى جمعيتهاى بت‌پرست را مذمت و نكوهش مىنمايد كه آنان اصنام و اجسامى را مىپرستند كه خود ، مخلوق خدا بوده و آفرينندهء چيزى نمىباشند . روح اين استدلال كه اساس نكوهش بت‌پرستان را تشكيل مىدهد ، اين است كه خالقيت ، حاكى از كمال بالاتر و برتر و غنا و استقلال در وجود و هستى است ، ولى مخلوق بودن ، گواه بر نقص و نياز مخلوق مىباشد ؛ بنابراين چنين اجسامى ، نه تنها واجد كمالى نيستند ، بلكه از نقص و نياز پيراسته نمىباشند ؛ در اين صورت ، ملاك پرستش و انگيزهء خضوع در برابر چنين اجسامى وجود ندارد . 2 . « أَ يُشْرِكُونَ ما لا يَخْلُقُ شَيْئاً وَ هُمْ يُخْلَقُونَ « 2 » ؛

--> ( 1 ) . بقره ( 2 ) آيهء 21 . ( 2 ) . اعراف ( 7 ) آيهء 191 .