خواهد بود . بنابراين ارتباط جملهء « فَقَدَّرَهُ تَقْدِيراً » با هدف آيه كاملا روشن مىگردد ، زيرا هدف آيه ، اثبات توحيد و يگانگى خدا و نفى هر نوع ثنويت و شريك براى خداست . هرگاه فرض كنيم كه تمام موجودات ، محاط و محدود و از نظر حدوث و بقا و مقدار تأثير و فعاليت ، كاملا محدودند ، ديگر هيچ موجودى نمىتواند شريك خدا باشد ، زيرا شريك خدا بايد بسان خود خدا محيط و نامحدود باشد ، در صورتى كه تمام موجودات ، محدود و متناهى مىباشند . تفسير « تقدير » به بيان ديگر تقدير و اندازه‌گيرى موجودات را مىتوان در يك سطح همگانى نيز پياده كرد ، به‌طورى كه نه تنها با معناى اول مخالفتى ندارد ، بلكه از يك نظر مكمل و روشنگر معناى اول است . توضيح اين‌كه : جهان هستى ، جهان به هم پيوسته‌اى است كه همهء پديده‌هاى آن با يكديگر ، هماهنگى داشته و هركدام روى يكديگر تأثير مستقيمى دارند تا آنجا كه جريان نسيمى در خاور دور با وزش باد در مغرب زمين پيوند ناگسستنى دارد ؛ به عبارت روشنتر ، جهان هستى ، تودهء انبوهى از اسباب و مسبّبات و نظام علت و معلول است كه بسان حلقه‌هاى زنجير به هم پيوسته‌اند : حوادث امروز معلول حوادث ديروز و حوادث ديروز معلول پديده‌هاى پريروز است .