مالك بودن مطلقهء خداوند ، اين است كه همهء موجودات جهان ، قائم به وجود او هستند و او بىنياز مطلق و جهان ، سراپا احتياج و نياز به اوست . اكنون اين سؤال پيش مىآيد : هدف از اتخاذ فرزند ، يكى از دو امر زير است كه هيچ كدام دربارهء خدا متصور نيست : 1 . يا خداوند قادر به ادارهء امور مربوط به خويش نيست و از اين جهت نياز به فرزند دارد كه به او در تدبير امور جهان كمك كند . 2 . يا عمر محدودى دارد و از عمر ابدى و جاودانى برخوردار نيست و از اين جهت به دنبال فرزندى مىرود تا پس از درگذشت وى جانشين او گردد و امور مربوط به او را اداره كند . مالكيت مطلقهء خدا - كه بازگشت آن به استقلال و بىنيازى مطلق از همهء جهانيان است - هر دو جهت را محكوم مىكند ، چرا كه خداى سبحان در تدبير امور هستى از همه چيز و همه كس بىنياز است و حياتش ازلى و ابدى ( سرمدى ) است ( هو الحىّ الّذى لا يموت ) .