تحليل و تحولى به ذات او راه پيدا كند و وجوب وجود و ضرورت هستى او با چنين دگرگونيها سازگار نيست كه روزى ، جزئى از او جدا گردد و صورت ديگرى به خود بگيرد . قرآن مجيد ، موضوع « فرزند داشتن را » از طريق خاصى محكوم مىكند و در آيهء مورد بحث و آيات ديگر نيز به آن اشاره نموده است . قرآن مىگويد : خالق و آفريدگار زمين و آسمانها و آنچه در عرصهء هستى ، جامهء وجود به تن كرده ، خداوند متعال است و همگى مخلوق خدا و مصنوع او و قائم به اويند . هرگاه خداوند فرزندى داشت ، در اين صورت معناى آن ، اين خواهد بود كه جزئى از او جدا و منفصل گردد و در نقطهء خاصى در پرتو عواملى رشد و نمو كند ؛ چنين موجودى ديگر ، مخلوق و مصنوع خدا نبوده ، بلكه معادل و شريك او خواهد بود ، زيرا هرگز پدر ، خالق پسر نيست ، بلكه جزئى از او جدا مىگردد ، سپس طى علل و عواملى بزرگ مىشود و پرورش پيدا مىكند ، در صورتى كه او را خالق آسمانها و زمين و آنچه كه در جهان هستى جامهء وجود به تن كرده است مىدانيم . از اين نظر در آيهء مورد بحث ، پس از يادآورى اين موضوع ( مالكيت آسمانها و زمين از آن خداست ) موضوع نفى فرزند را يادآور مىگردد ، زيرا اقرار به يك چنين خالقيت گسترده ، مانع از آن است كه موجودى را كه در آسمانها و زمين است فرزند او بدانيم . و در برخى از آيات ، از اين شيوهء استدلال نيز پيروى شده