شعله‌ور بود ؛ مسلمانانى كه از نقاط دور ، از حبشه و نقاط ديگر وارد سرزمين مدينه مىشدند ، از نظر نژاد و زبان با اكثريت اختلاف داشتند ، نيرومندترين رشته‌اى كه همهء آنان را با آن همه اختلاف به هم پيوند داد ، همان ايمان و برادرى مذهبى بود كه كينه و دشمنى و آثار اختلاف و دودستگى را از دل آنان زدود . روزى پيامبر اسلام در مسجد به پا خاست و رو به مسلمانان كرد و فرمود : « تآخوا فى اللّه اخوين اخوين ؛ اى مردم ! برخيزيد دوتادوتا با يكديگر برادر شويد » سپس مسلمانان برخاستند و هر كدام با فردى كه بيشتر مورد علاقه‌اش بود ، برادر شد ، و خود پيامبر امير مؤمنان را برادر خود اتخاذ نمود . « 1 » اين‌گونه برادرى كه در دايره كوچكترى صورت پذيرفت ، نمونه‌اى كوچك از وحدت و همدلى حاكم بر جامعه اسلامى بود كه بر سر تمام افراد مسلمان سايه افكنده و همه را برادر يكديگر قرار داده بود . مسلمانان در پرتو اين اخوت اسلامى بر تمام مشكلات پيروز شدند و تا روزى كه رشتهء صميميت مذهبى در ميان آنها برقرار بود ، سيادت جهان را در اختيار داشتند . دشمنان بيدار دشمنان بدخواه مسلمانان ، همواره كوشيده‌اند و مىكوشند كه

--> ( 1 ) . سيره ابن هشام ، ج 1 ، ص 123 - 124 .