اين پيوند ناگسستنى تكوينى همواره در محيطها و جمعيتها ، رمز مهر و محبت و الفت است ؛ ازاين‌رو ، قرآن در ندا و دعوت خود براى اتحاد و يگانگى و استوارى مبانى الفت و محبت ، افراد جامعه باايمان را برادر يكديگر خوانده است و براى نخستين‌بار در تاريخ بشرى ، يك جامعه بزرگ چند صد ميليونى را برادر هم نموده و شعار آنها را جملهء زير قرار داده است : « إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ إِخْوَةٌ » افراد جامعهء با ايمان ، صميمىترين رابطه و پيوند را دارند و آن اينكه برادر يكديگرند . شايد از خود خواهيد پرسيد كه چرا دايرهء اين پيوند را وسيعتر نگرفته و تمام افراد بشر را برادر همديگر قرار نداده است ، و پيوند برادرى را مخصوص جامعهء باايمان دانسته است ؟ ! ولى پاسخ اين پرسش معلوم است ؛ زيرا يك توجه كوتاه كافى است كه علت اين امر را بفهميم ؛ چه اينكه اخوت مذهبى يك عنوان تشريفاتى آن هم براى يك سلسله اغراض سياسى نيست تا عموم مردم را خواه ملاك برادرى در آنها باشد يا نباشد - برادر يكديگر قرار دهد ، بلكه هدف از مطرح ساختن اين عنوان ، اشاره به يك رشته تكاليف و اهداف عالى اجتماعى و اخلاقى است كه در پرتو اخوت اسلامى صورت مىگيرد ، و كليه اين تكاليف و آثار در كتابهاى حديث و فقه بيان شده است . بنابراين ، « تا يك وحدت فكرى و روحى و يگانگى در هدف و عقيده در كار نباشد ، اتحاد و پيوستگى افراد ، پايدار نخواهد بود » و اگر گروه‌هاى دودل ، روزى