است و اختلاف مراكز فرماندهى ، افراد را در كشمكش عجيبى قرار مىدهد و آنان را آن‌چنان دچار هرج‌ومرج مىگرداند كه حقوق و عدالت از ميان مىرود . خداوند ، لزوم پاىبندى به چنين انضباط شديدى را در اين سوره با اين جمله بيان كرده است : « لا تُقَدِّمُوا بَيْنَ يَدَيِ اللَّهِ وَ رَسُولِهِ ؛ در حكم حوادث و وقايع بر خدا و رسول او پيشى نگيريد » ، سپس در آيه هفتم بر عصمت پيامبر از لغزش و اشتباه تكيه كرده و مىفرمايد : « وَ اعْلَمُوا أَنَّ فِيكُمْ رَسُولَ اللَّهِ لَوْ يُطِيعُكُمْ فِي كَثِيرٍ مِنَ الْأَمْرِ لَعَنِتُّمْ ؛ بدانيد پيامبر خدا در ميان شما است ؛ اگر در بسيارى از امور از شما پيروى كند ، به زحمت مىافتيد » ؛ يعنى ، از آنجا كه پيامبر از سرچشمهء وحى الهام مىگيرد ، كوچكترين خطايى در رهبرى او نخواهد بود ، ولى اگر او از شمار پيروى نمايد ، از آنجا كه شما گرفتار تمايلات و خواسته‌هاى شخصى هستيد ، چه‌بسا دانسته يا ندانسته در ضرر مىافتيد ؛ بنابراين ، ما در صورتى يك جامعه مؤمن و مسلمانان واقعى خواهيم بود كه جمله « لا تُقَدِّمُوا بَيْنَ يَدَيِ اللَّهِ وَ رَسُولِهِ » را سرمشق زندگى خود قرار دهيم . نمونه‌هايى از سبقت بر خدا و پيامبر او بسيارى از افراد باايمان ، در اصل تشريع قانون‌گذارى ، انضباط ياد شده را مراعات مىكنند و بدون موافقت نظر اسلام ، حكم نكرده