بشرى روشن مىگردد ، و انسان از صميم قلب تصديق مىكند كه تعاليم عالى قرآن و پيامبر ، يكى از بزرگترين نعمتهاى الهى است كه حافظ نسل و تمدن بشر ، و يا حلقه اتصال ميان تمدن كهن و نو ، مىباشد و اين حقيقت را خداوند سبحان در قرآن تذكر داده است ، آنجا كه مىفرمايد : « لَقَدْ مَنَّ اللَّهُ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ إِذْ بَعَثَ فِيهِمْ رَسُولًا مِنْ أَنْفُسِهِمْ يَتْلُوا عَلَيْهِمْ آياتِهِ وَ يُزَكِّيهِمْ وَ يُعَلِّمُهُمُ الْكِتابَ وَ الْحِكْمَةَ وَ إِنْ كانُوا مِنْ قَبْلُ لَفِي ضَلالٍ مُبِينٍ ؛ « 1 » خداوند بر مؤمنان منت گذارد ، وقتى كه پيامبرى از خودشان به سوى آنان برانگيخت ، تا آنان را از آلودگيها پاك گردانيده ، و كتاب و حكمت را به آنها بياموزد ، در صورتى كه در گذشته در گمراهى آشكارى بودند » . صرف‌نظر از دوره‌هاى گذشته تاريخ بشر ، هم‌اكنون نقاطى از جهان را كه نداى حيات‌بخش توحيد و پيامهاى سفيران الهى به آنجاها نرسيده است ، در نظر بگيريد و سپس داورى كنيد كه اسلام تا چه اندازه به جهان بشرى خدمت كرده است . « كشور پهناور هند با اينكه از نظر تمدن ماشينى يكى از كشورهاى پيشرفته مشرق زمين است ، ولى هنوز دولت و ملت در اسارت حكومت گاوهاى مقدس هستند ، دولت هند براى مبارزه با قحطى و گرسنگى شديدى كه جان مردم آن سرزمين را تهديد

--> ( 1 ) . آل عمران ( 3 ) آيهء 164 .