عصر آزادى نيمه دوم قرن بيستم ، عصر آزادى ملل استثمارزدهء جهان معرفى شده است ؛ ملتهايى كه ساليان دراز در زنجيرهاى استعمار بودند ، بر اثر بيدارى و هوشيارى ، خود را از بندها رهانيده و به جهان آزاد راه مىيابند ، ولى موفقيت از آن ملتهايى بوده كه از روى ايمان ، گام در اين راه نهاده و با خودگذشتگى همه‌جانبه ، دول استعمارى را به زانو درآورده‌اند ؛ فداكاريهاى ملت آزادهء الجزاير و كشورهاى آفريقايى و . . . نمونه بارزى براى اين موضوع است . امروز براى دول استعمارگر ، گروههاى عصيانگرى كه بدون داشتن يك هدف معنوى و انگيزه مبتنى بر ايمان ، قيام مىكنند خطرناك نيستند ؛ بزرگترين خطر براى امپرياليسم بين‌المللى همان ملتهاى رشيد و باايمانند كه با تكيه بر ايمان و اهداف معنوى ، به پا خاسته‌اند و حتى با تير و سنگ ، استعمارگران را از خاك خود بيرون مىرانند و تا جان به لب دارند از پا نمىنشينند ، و سرانجام ، پيروزى با آنهاست .