در قرآن مجيد به ايمان زبانى ، در برخى از آيات اشاره شده است ؛ آنجا كه مىفرمايد : « لا يَحْزُنْكَ الَّذِينَ يُسارِعُونَ فِي الْكُفْرِ مِنَ الَّذِينَ قالُوا آمَنَّا بِأَفْواهِهِمْ وَ لَمْ تُؤْمِنْ قُلُوبُهُمْ ؛ « 1 » گفتار كسانى كه به سوى كفر شتاب مىكنند ، تو را غمگين نسازد ؛ آنان آنچه را كه در دل ندارند به زبان جارى مىسازند . » از اين بيان روشن مىشود كه مركز واقعى اسلام و ايمان روح انسانى است و زبان تجليگاه هر دو مىباشد ؛ اگرچه گاهى تظاهر به اسلام و ايمان با واقع وفق نمىدهد ، و از وجود ايمان و اسلام درونى حكايت نمىكند . بنابراين « ايمان » بر خلاف پندار برخى ، مخصوص به قلب و اسلام مخصوص به زبان نيست ، بلكه هر دو از نظر ظاهر و باطن داراى درجاتى هستند . معانى ديگر اسلام و ايمان معناى رايج و شايع اين دو اصطلاح همان بود كه گفته شد ، ولى از برخى از آيات و روايات ، معانى ديگرى نيز براى آنها استفاده مىشود كه در ذيل بيان مىشود : 1 . گاهى اسلام به همان تسليم ظاهرى و ايمان به اعتقاد باطن

--> ( 1 ) . مائده ( 5 ) آيهء 41 .