« ايّها الناس انّ اللّه قد اذهب عنكم نخوة الجاهليّة و تفاخرها بآبائها الا انّكم من آدم و آدم من طين ؛ الا انّ خير عباد اللّه عبد اتقاه ؛ « 1 » اى مردم ! خداوند در پرتو اسلام ، افتخارات دوران جاهليت و مباهات به انساب را از ميان شما برداشت ؛ همگى شما از آدم پديد آمده‌ايد و او نيز از گل آفريده شده است ؛ بدانيد كه بهترين مردم كسى است كه از گناه و نافرمانى چشم بپوشد » . او براى اينكه به جهانيان اعلام دارد كه مقياس واقعى برترى شخصيت ، تقوا و پرهيزگارى است در بخشى از سخنان خود ، تمام مردم را به دو دسته تقسيم كرده و فضيلت و افتخار را از آن جمعيتى دانسته است كه متقى و پرهيزگار باشند و با اين تقسيم و دسته‌بندى بر تمام ملاكهاى موهوم برترى ، قلم بطلان كشيده است ، آنجا كه فرمود : « انّما النّاس رجلان مؤمن تقي كريم على اللّه و فاجر شقىّ هيّن على اللّه ؛ مردم در پيشگاه خداوند بر دو دسته‌اند : ( و دسته سومى وجود ندارد ) دسته‌اى پرهيزكار كه در پيشگاه خداوند ، گرامى هستند ، و گروهى متجاوز گناهكار كه در نزد خداوند ذليل و خوارند » . 2 . فضيلتى به نام عربيت رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله مىدانست كه ملت عرب ، عربيت و انتساب به

--> ( 1 ) . سيرهء ابن هشام ، ج 2 ، ص 412 ؛ كلينى ، كافى ، ج 8 ، 246 .