آبروى آنها را بريزيم ، دليل ندارد كه ديگر آنها از مردم ملاحظه كنند . بسيارى از مردم ، از ترس زوال حيثيت و ريختن آبرو ، از ارتكاب يك سلسله جرايم خوددارى مىكنند و اگر ما اين مانع را كه در حقيقت يك سرمايهء معنوى براى شخص است ، از دست وى بگيريم ، ديگر مانعى براى اجتناب از معصيت نخواهد داشت . علاوه بر اين ، فاش كردن راز مردم ، نه تنها موجب جرأت فاعل مىگردد ، بلكه در شنوندگان ضعيف الايمان ، نسبت به گناه جرأت و جسارت ايجاد مىنمايد ، و اين گونه غيبتها سرچشمه اشاعه فساد و فحشا خواهند بود . امام صادق عليه السّلام فرمود : « من قال فى مؤمن ما رأته عيناه او سمعته اذناه فهو من الّذين قال اللّه عز و جل : انّ الّذين يحبّون ان تشيع الفاحشة فى الذين آمنوا لهم عذاب اليم ؛ « 1 » كسانى كه درباره مسلمانى ، آنچه را كه با چشم خود ديده و يا با گوش خود شنيده‌اند بگويند ، از كسانى هستند كه خداوند درباره آنها مىفرمايد : كسانى كه دوست دارند ، گناه در ميان مسلمانان اشاعه پيدا كند ، براى آنها عذابى دردناك است » .

--> ( 1 ) . اصول كافى ، ج 2 ، ص 357 .