بتى ادرار كرده است ؛ او با خود انديشيد : اين چگونه معبودى است كه نمىتواند از خود دفاع كند و توان دور كردن يك روباه را ندارد و اين حقيقت و احساس درونى را ضمن شعرى بيان كرد و گفت : « أ ربّ يبول الثّعلبان برأسه * لقد ذلّ من بالت عليه الثّعالب ؛ آيا بتى كه روباه بر سر آن ادرار مىكند و آلوده‌اش مىسازد ، معبود است ؟ هر موجودى كه روباه بر آن بول كند ، خوار و ناتوان است . » او پس از ديدن اين صحنه ، خدمت پيامبر آمد و ماجرا را تعريف كرد ، پيامبر از نام او سؤال كرد . او گفت : نام من « غاوى بن ظالم » است . « 1 » پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله فورا نام او را تغيير داد و گفت : [ نه ] بلكه تو راشد فرزند بندهء خدا هستى . پيامبر در غزوه « ذى قرد » نام آبى را پرسيد كه شور بود ؛ عرض كردند : نام آن « بيسان » است ؛ فرمود : آن را « نعمان » بگوييد . « 2 » مردى خدمت رسول اكرم رسيد ؛ پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله از نام او پرسيد ؛ وى گفت : نام من « بغيض » است ؛ پيامبر فرمود : نام تو « حبيب » است . درست نقطهء مقابل « بغيض » است . « 3 » عين اين جريان درباره شخص ديگرى نيز رخ داد ، پيامبر از نام او پرسيد ، وى گفت : نام من « عبد شرّ » ( بنده شر ) است ؛ پيامبر

--> ( 1 ) . غاوى به معناى گمراه و ظالم به معناى ستمگر است ( اسد الغابه ، ج 2 ، ص 149 ) . ( 2 ) . سيره حلبى ، ج 3 ، ص 377 . ( 3 ) . اسد الغابه ، ج 1 ، ص 202 .