پيش‌گفتار فلاسفه و دانشمندان بزرگ جهان ، در معرفى انسان بر تفكر و انديشمند بودن وى تكيه كرده و او را با تعبير « حيوان متفكر » ( ناطق ) - كه داراى عقل و ادراك است - معرفى نموده‌اند . چنين تعريفى ، از افق ديد يك فيلسوف ، بسيار صحيح و استوار است ؛ زيرا او با فكر و انديشهء انسان سروكار دارد و مىخواهد او را از طريق دعوت به تفكر ، به قوانين كلى هستى ، رموز آفرينش و اسرار جهان خلقت آشنا سازد و هرگز انسان جز در سايهء تقويت فكر و انديشه ، به اين هدف نمىرسد . ولى اين تعريف از ديدگاه علماى اخلاق و دست‌اندركاران مسائل تربيتى و كارشناسان امور پرورشى ، كاملا ناقص بوده و تعريفى جامع و واقع‌نما نيست ؛ زيرا اگر چه نيمى از شخصيت انسان را فكر و انديشه و عقل و خرد ، تشكيل مىدهد ، نيم ديگر شخصيت او « غرايز » و تمايلات گوناگون است كه در عين حال سركش و « مرزنشناس » است ، و براى كارشناسان امور تربيتى ، موضوع غرايز گوناگون انسان ، بيش از تعقل و تفكر او ، مورد اهميت و شايان توجه