ابواسماعيل ابراهيم غمر : ابراهيم مكنى به ابواسمعيل در سال هفتاد و چهارم هجرى به دنيا آمده است . ابراهيم غمر و دو برادرش عبدالله محض و حسن مثلث به همراه فرزندش اسماعيل ديباج و گروهى ديگر از سادات حسنى كه جمعاً بيست تن بودند ، در جريان قيام محمد نفس زكيه و ابراهيم ، پسران عبدالله محض در مقابل بنىعباس سه سال در مدينه و دو سال در « هاشميه » پايتخت بنىعباس در نزديكى كوفه به فرمان منصور دومين خليفه عباسى كه پسر عموى آن‌ها به شمار مىرفت ، زندانى شدند . جمعى در آن زندان به سبب شكنجه‌هاى طاقت‌سوز و بقيه نيز با خراب كردن سقف زندان بر سرشان به شهادت رسيدند . ابراهيم غمر در بين اين افراد نخستين شهيدى بود كه در سال 145 هجرى در سن 69 سالگى در اين حادثه زنده در زير آوار مدفون شد . اسماعيل ديباج : اسماعيل مكنى به ابو ابراهيم و ملقب به ديباج اكبر است . از آن جهت او را ديباج مىگفتند كه صورت او در زيبايى بىمانند بود و چون برادرش محمد نيز همين صفت را داشت ، او را ديباج اصغر « 1 » و اسماعيل را ديباج اكبر ناميده‌اند . اسماعيل ديباج به همراه پدر و عموهايش در زندان هاشميه مدت‌ها محبوس بود . مورخين از شكيبايى و استقامت وى زير شكنجه‌هاى مأموران حكومتى سخن‌ها گفته‌اند و نوشته‌اند : « اسماعيل چون طلائى گداخته بود كه هر چه حرارت و آتش افزون مىگشت خلوص وى نمايان‌تر مىگرديد . » « 2 » اسماعيل ديباج بعد از آزادى از زندان هاشميه به سال 169 هجرى در قيام حسين بن على بن مثلث كه گروهى از سادات و علويان ترتيب داده بودند و در حجاز صورت گرفت ، حضور يافت . در اين نبرد كه بين علويان و سپاهيان عباسى در محلى به نام « فخ » -

--> ( 1 ) - - منصور عباسى او را دستگير و فرمان داد تا او را زنده در ميان استوانه‌اى نهادند و آن استوانه را بر روى او بنا كردند و محمد اصغر به اين صورت با مرگ تدريجى به شهادت رسيد . ( 2 ) - مقاتل‌الطالبين ، ابوالفرج اصفهانى ، ص 29 . .