از فحول علماى عصر خويش اخذ نمود . « الصراطالمستقيم » در مبداء و معاد كه در سال 1083 ق . تأليف كرده ، مشرب فلسفى وى را خاطر نشان مىسازد . « 1 » همچنين محمدباقر تبريزى ، مؤلف رساله « ميزان‌المقادير » به سال 1088 ق . « 2 » ، برهان تبريزى ، شاگرد محمدبن علىبن خاتون عاملى ، شارح اربعين شيخ بهايى « 3 » ، محمدحسين تبريزى ، مؤلف لغتنامه‌ى « برهان قاطع « 4 » » ، حيدربن علاءالدين على تبريزى ، شاگرد حسين بن‌حيدر كركى « 5 » ، صدرالدين محمدتبريزى ، كه بر « خلاصه‌الحساب » شيخ بهايى حاشيه نگاشته « 6 » ، شيخ‌على بن‌عنايت‌الله تبريزى كه در زمان شاه‌عباس اول ( 996 - 1038 ق ) به مقام شيخ‌الاسلامى نايل آمده ، محمدمقيم تبريزى ، محمد نعيم تبريزى ، نوروزعلى تبريزى و محمد يوسف دهخوارقانى ، مؤلف « كشف‌الغموض « 7 » » از ديگر رجال شيعه در قرن يازدهم هجرى مىباشند كه حوزه تبريز را به حوزه‌هاى پربار تبديل نموده‌اند .

--> ( 1 ) - - دانشمندان آذربايجان ، ص 305 ، الذريعه ، ج 15 ، ص 37 ، طبقات اعلام‌الشيعه ، الروضه‌النصره فى علما الماءه‌الحاديه العشره ، ص 446 ، 447 . ( 2 ) - طبقات اعلام‌الشيعه ، ج 5 ، ص 66 . ( 3 ) - همان ، ص 83 . ( 4 ) - همان ، ص 161 . ( 5 ) - همان ، ص 192 . ( 6 ) - همان ، ص 293 . ( 7 ) - همان ، ص 643 . .