آموزش‌هاى اخلاقى در حوزه حوزه‌هاى علميه ، در نظام پرورشى و آموزشى خويش به تلفيق دانش و اخلاق توجه كرده و براى تحقيق آن ، كوشش نموده‌اند . بزرگان حوزه - كه حامل علم و دانش و اخلاق و تهذيب بوده‌اند - ، به دانش پژوهان سفارش كرده‌اند : « . . . بايد كوشش بشود در اين حوزه‌هاى علميه در كنار علم فقه و فلسفه و امثال اينها حوزه‌هاى تهذيب باشد . » در بينش حوزويان تحصيل علوم ، مقدمه تهذيب نفوس است و هركسى كه آغاز كار و در مقدمه باز ماند از قافله رهروان راه كمال و پويندگان راه وصال وامانده است و همتى بايد تا خود را به وسيله راهبرى به رهروان برساند . « تحصيل اين علوم در واقع مقدمه تهذيب نفس و تحصيل فضائل و آداب و معارف الهيه مىباشد ، تا پايان عمر در مقدمه نمانيد كه نتيجه را رها سازيد . » « 1 » و از اين جهت است كه براى دانشجوى حوزه‌اى ، فراگيرى مسائل اخلاقى از اهم وظايف به شمار مىآيد . آموزش‌هاى اخلاقى ( نوشتارى ) بخش وسيعى از آموزش‌هاى اخلاقى در حوزه ، نوشته‌ها و كتاب‌هايى است كه به اين عنوان نگاشته شده و در اختيار حوزويان قرار گرفته است و اين نوشته‌ها چند گونه است : الف : كتاب‌هاى متنى و درس اخلاق اين كتاب‌ها كه در مدارس دينى و حوزه‌هاى علوم اسلامى به عنوان متن آموزش اخلاق معمول بوده و هستند فراوانند كه به برخى از آنها اشاره مىكنيم . 1 - « آداب المتعلمين » : اين كتاب ، روش فراگيرى علم و به كار بستن آن را نشان مىدهد . اولين كتاب اخلاقى است كه - در زمان معاصر - در اوايل تحصيل ، طلاب در كنار كتاب‌هاى مقدماتى و ادبى فرا مىگيرند . اين نوشته كه منسوب به خواجه نصيرالدين طوسى است در قرن هفتم هجرى نگاشته شده است .

--> ( 1 ) - - « جهاداكبر » ، امام‌خمينى ، ص 39 . .