استاد بسيارى از فقها و مراجع عصر اخير بوده است . شرح تبصره علامه حلّى در فقه و مقالات الاصول از آثار گرانقدر وى مىباشد . به سال 1361 ق . در نجف اشرف وفات يافت . « 1 » 7 - آيت الله سيد ابوالحسن اصفهانى آيت الله سيد ابوالحسن اصفهانى ، در سال 1277 ق . در يكى از قراء لنجان اصفهان متولد شد . تحصيلات ابتداى خويش را ، در مدرسه نياورد اصفهان ، گذرانيد و در سال 1307 ق . عازم نجف اشرف گرديد و در آنجا از محض پرفيض علما بزرگ ، همچون آخوند خراسانى و سيد كاظم يزدى بهره‌ها برد و در حوزه درس ايشان به درجه عالى اجتهاد ، نائل آمد . در معرفى شخصيت فقهى و علمى ايشان همين كافى است كه آيت الله ميرزامحمدتقى شيرازى ، احتياطات خويش را به ايشان ، ارجاع مىدادند و رساله فقهى ايشان ، به نام وسيلةالنجاة ، به سبب جامعيت و دقت نظر ، مورد حاشيه زيادى از بزرگان واقع شده است . ايشان نسبت به سرنوشت اسلام ، بسيار تيزبين و حساس بود و در قيام مردم عراق بر عليه حكومت انگلستان ، نقش فعالى داشت و از آيت الله حاج‌آقاحسين قمى كه عليه رضاخان قيام كرد ، حمايت مىنمود . پس از عمرى تلاش و بجا گذاشتن تأليفات ارزنده و تربيت شاگردان مبرّز ، سرانجام در غروب دوشنبه ، نهم ذيحجه 1365 ق . چشم از جهان فانى ، فرو بست . « 2 » 8 - آيت الله ميرزا عبدالهادى شيرازى آيت الله ميرزا عبدالهادى شيرازى ، در سال 1305 ق . در سامرا ، چشم به جهان گشود . مقدمات و سطح را در همان شهر ، به اتمام رسانيد ؛ و در سال 1326 ق . به نجف مهاجرت كرد ، و در درس آخوند خراسانى و شريعت اصفهانى ، شركت نمود . سيد عبدالهادى ، از استوانه‌هاى فقه و صاحب نظران بزرگ بود و در ميان مراجع هم عصر خود ، از موقعيت ويژه‌اى برخوردار بود . پس از فوت آقاسيد ابوالحسن اصفهانى ، از مراجع برجسته تقليد شدند . سرانجام در صفر 1382 به ديار محبوب شتافت . از ايشان تأليفات زيادى بجاى مانده است . « 3 »

--> ( 1 ) - - ماضى النجف و حاضرها ، جعفر آل محبوبه ، جلد 2 ، ص 66 . ( 2 ) - مجله حوزه شماره 17 ، آبان 1365 . ( 3 ) - همان مأخذ . .