« خداوند چيزى را كه بنده به هنگام دعا مىخواهد مىداند ، امّا دوست مىدارد كه حاجتها به سوى او روانه گردد ، پس هرگاه دعا كردى از نيّات نام ببر ، و هيچ چيز نزد خدا محبوبتر از اين نيست كه از او درخواست كنند . » از اين حديث دو چيز را الهام مىگيريم : 1 - اين درست نيست كه انسان بگويد : خدا از آنچه در دلهاست آگاه است پس نيازها و مشكلات مرا مىداند و علّتى براى دعا و درخواست نيست ، هرگز . . . انسان بايد دعا كند و از خدا درخواست نمايد ، زيرا « هيچ چيز نزد خدا محبوبتر از آن نيست كه از او درخواست كنند » . 2 - درست نيست كه دعاى انسان دعايى عام و كلّى باشد ، يعنى نبايد بسنده كند به گفتن اينكه : خدايا نيازهاى مرا بر آورده كن ، بلكه بايد حوايج خود را يك بيك نام ببرد ، كه خدا « دوست مىدارد كه حاجتها به سوى او روانه گردد » با نام و تفصيل . و امّا حالت روحى انسان در هنگام دعا بايد چگونه باشد ؟ پاسخ را در حديثى از امام صادق عليه السلام مىيابيم : « دعا كنيد ، زيرا دعا درمان هر دردى است ، و هرگاه دعا كردى ، گمان بر ، كه نيازت بر طرف شده است . » ( بحار الانوار ، ج 90 ، ص 305 ) پس انسان بايد خداوند را با حالتى بخواند كه گويى حاجتش بردراست . آداب دعا دعا آداب بسيار دارد و روايات و احاديث بدان اشاره دارند ، ما در اينجا مهمترين آنها را ذكر مىكنيم : 1 - دعا بايد پنهانى باشد ، دعاى آشكار و دعايى كه در نماز جماعت و در پيش ديگران خوانده مىشود ، بدون شك نيك است ؛ امّا اگر دعا در دل شب ميان