فراموشى سپاريم و اينكه پدر ، مادر ، خويشان و برادران مؤمن را هنگام دعا ياد كنيم و . . . دها رسم و آيين ديگر . رسول گرامى ، با الهام از قرآن نيايشهايى را با مضامين عالى ساخت و خاندانش نيز در همان راه رفتند آنچنانكه سراسر جهان را از نيايشهايى شگفت و زيبا - كه حاوى مجموعه‌اى از معارف الهى است - پر كردند . دعاهاى آنان با شناخت خدا ، شناخت نامهاى نيك او ( اسماء حسنى ) ، راههاى توسّل به او و روشهاى توبه آغاز مىشود و با صفات پيامبرانش ادامه مىيابد و با تثبيت و جايگزين كردن صفات مكتبى در انسان مسلمان پايان مىگيرد . آنچه مايهء تأسّف است اين مىباشد كه ما با همهء نيازى كه داريم پيوسته از گنجينهء دعاهاى به جا مانده از معصومين عليهم السلام دور بوده‌ايم و در همين حال ، هدايت ، حكمت و نصيحت را از ميراث يونان ، ايران باستان و مرتاضان هند مىجوييم ، حال آنكه از ميراث پيامبر و خاندانش چيزى نزد ماست كه حاجات ما را بر آورده و نياز ما را پاسخ مىگويد . اين مسئله به دو چيز باز مىگردد : 1 - چه بسيارند دانشمندانى كه سرگرم تحقيق در قسمتهاى گوناگون فقه و مقدّمات آن از قبيل : صرف ، نحو ، لغت ، معانى ، بيان و اصول هستند و فقط اندكى از آنان حقّ دعا را ادا كرده‌اند . شايد بدين سبب باشد كه معتقدند نياز به فقه از نيازى كه به دعا وجود دارد بيشتر است . در حالى كه دعاو پيش از آن قرآن و احاديث اخلاقى و مواعظ ، بيشتر سزاوار كوشش و تحقيق‌اند ، زيرا كه اينها اصول علم و قواعد معرفت و شناخت را به دست مىدهند ، ولى فقه با همهء اهمّيّتى كه دارد فقط بخشى از مجموعهء رسالتهاى الهى است ، امّا مهمترين چيز اصلاح عقايد مردم ، شناساندن حقيقت دنيا به آنان ، ايّام اللَّه را به ياد آنان آوردن ، ايشان را از آخرت بيم دادن و به بهشت و پاكسازى نفس ترغيب كردن ، منظّم كردن جملهء پيوندهاى آنان با آفريدگار ، با ديگر مردم و با آفريدگان است . به سبب كم شمار بودن كسانى كه در دعا تحقيق و جستجو مىكنند ، كمبودى بزرگ از جهت تنظيم متون و تأليف كتابهاى گوناگونى كه نيازهاى مردم با آنها برآورده شود ، به وجود آمده است و مىدانيم كه مردم از جهت مراتب تعبّد متفاوت‌اند ، عدّه‌اى راز و نيازى