مىگويد : اين گونه كه آن بلا مقدّر نشود . » يك بار انسان دعا مىكند تا بلا از او رفع شود و يك بار دعا مىكند تا بلا از او منع گردد ، زيرا در عالم علوى و در لوح محفوظ ، مقدّرات انسان معيّن شده است ، بعضى از اين مقدّرات ممكن است بلا و بيمارى باشد ، پس وقتى انسان دعا بخواند خداوند اين بيمارى و يا بلاى مقدّر را از او منع مىكند و مقدّرات ناگوار را رفع مىنمايد . وقتى در شبهاى رمضان مىخوانيم : و اينكه مقرّر فرمائى در قضا و قَدَرت ، درازى عمرم را در خير و تندرستى و فراوان كنى روزيم را و قرار دهى مرا از كسانى كه يارى كنى به او دينت را و بجاى من ديگرى را نگزارى . پس خداوند دعايت را مستجاب مىدارد و طول عمر و عافيت ، عنايت مىفرمايد . معاوية بن عمّار روايت مىكند كه از امام پرسيد : « دو مرد باهم به مسجد در آمدند ، در زمانى واحد نماز آغاز كردند ، پس يكى از قرآن چيزى خواند و تلاوتش بيش از نيايشش بود و ديگرى نيايش كرد و نيايشش از تلاوتش بيشتر بود ، سپس در زمانى واحد نماز را به پايان بردند و بازگشتند ، كداميك برتر و بهترند ؟ » امام فرمود : « در هر دو فضل هست ، هر دو نيك‌اند . » راوى گفت : « من دانستم كه هر دو كارشان نيك و خوب است . » فرمود : دعا بهتر است ، آيا سخن خدا را نشنيده‌اى كه : « مرا بخوانيد تا براى