أوّاه يعنى آنكه در نمازش و در خلوت به خدا تضرّع كند . » پس « أوّاه » كسى است كه در نمازش و در تنهايى خود ، يا آنگاه كه در بيابان است به خدا تضرّع مىكند پس از راه تضرّع و نيايش ، رابطه و پيوند با خدا را جانشين تنهايى و هراس خويش مىسازد . برترى امّت پيامبر به سبب دعا در حديثى از پيامبر آمده است : « از آنچه خدا به امّت من عنايت كرده و آنها را بدان سبب بر امّتهاى ديگر برترى داده اين است كه به آنها سه خصلت بخشيده كه فقط به پيامبران عطا فرموده است ، خداوند هرگاه پيامبرى را بر مىانگيخت مىفرمود : در دينت بكوش و حرجى بر تو نيست و اين را به امّت من داده كه مىفرمايد : « در دين بر شما حرجى نگذاشت . » هرگاه پيامبرى را بر مىانگيخت مىفرمود : هرگاه چيزى كه آن را ناپسند مىدارى تو را غمگين كرد مرا بخوان تا براى تو استجابت كنم و اين را به امّت من داده كه مىفرمايد : « مرا بخوانيد تا براى شما استجابت كنم . » و هرگاه پيامبرى را بر مىانگيخت او را گواه قوم خود قرار مىداد ، خداوند امّت مرا گواهان مردم كرد كه مىفرمايد : « تا پيامبر گواه شما باشد و شما گواهان مردم . » ( بحار الانوار ، ج 93 ، ص 290 ) در اين حديث مىبينيم كه بر اهمّيت دعا تأكيدى بزرگ صورت گرفته است ؛ دعا در امّتهاى پيشين سهم بارز و بزرگى ، آنچنانكه در امّت اسلامى دارد ، نداشته است .