به خدا بردن « با صدق نيّت » باشد ؛ وقتى كه نيّت انسان ، صادق باشد خداى سبحان از آنجا كه عالم ، آگاه و بينا به نيّات انسانها است دعاى او را مستجاب مىكند ، آنگاه شرط ديگر آن است كه انسان اهل اسراف و سستى نباشد و تنبلى و كسالت را از زندگى خود دور كند و همچنين اسراف و افراط را فرا راه زندگى خود ، قرار ندهد . دعا ابزار است در حديثى از امام على عليه السلام آمده است : دعا قضاى پا برجا را بر طرف مىكند ، پس آن را ابزارى براى خود قرار دهيد . كسى كه دعا دارد ابزار و سپرى دارد كه با آن بلا را وقتى نازل مىشود ، دفع مىكند . دعا سلاح و ابزار نبرد توست كه بر آن براى دفع بلا تكيه مىكنى ، امام صادق عليه السلام فرمود : « ثلاثة لا يضرّ معهنّ شيء : الدعاء عند الكربات والاستغفار عند الذنب ، والشكر عند النعمة » . ( بحار الانوار ، ج 93 ، ص 289 ) « سه چيز است كه در آنها هيچ ضررى نيست : دعا هنگام گرفتاريها ، استغفار هنگام گناه ، و شكرگزارى هنگام نعمت . » پس انسانى كه هنگام گرفتارى و مصيبت ، خدا را نمىخواند و آنگاه كه گناه مىكند ، استغفار نمىكند و وقتى نعمتى دارد شكر نمىگزارد ، خيرى در او نيست ، همه چيز مايهء ضرر اوست و از چيزى سود نمىبرد ، در حالى كه آن كس كه وقتى مصيبتى بر او نازل مىشود خدا را مىخواند و خداوند مصيبت را از او دفع مىكند و كسى كه وقتى گناه مىكند از خدا آمرزش مىطلبد و خدا گناهش را مىآمرزد و بالآخره كسى كه خدا را وقتى به او نعمت عطا مىفرمايد شكر مىگزارد ، نتايج منفى نعمت را از خود دفع مىكند .