دعا بلا را رفع مىكند امام صادق عليه السلام از رسول اكرم روايت مىكند كه : « داووا مرضاكم بالصدقة ، وادفعوا أبواب البلاء بالدعاء ، وحصّنوا أموالكم بالزكاة فإنّه ما يُصاد ما تصيد من الطير إلّابتضييعهم التسبيح » . ( بحار الانوار ، ج 93 ، ص 288 ) « بيماران خود را با صدقه درمان كنيد و درهاى بلا را با دعا فروبنديد و داراييهاى خود را با زكات در امان داريد كه هيچ پرنده‌اى شكار نمىشود ، مگر به سبب ضايع كردن تسبيح . » چه‌بسا جملهء آخر اين حديث به اين معنى باشد كه پرنده‌اى كه در دام صيّاد مىافتد ، اين به دام افتادنش ، آنچنانكه ما مىپنداريم از سر تصادف نيست و بر اساس سببى و قَدَرى است و آن اين است كه آن پرنده خدا را تسبيح نكرده است . پس كارهاى جهان همگى بر اساس تقدير جريان مىيابند ، در حالى كه انسان مىپندارد كارها تصادفى و بدون دخالت تقدير است . در حديثى از پيامبر آمده است : « إنّ الرزق لينزل من السماء إلى الأرض على عدد قطر المطر ، إلى كلّ نفس بما قدّر لها ، و لكن اللَّه فضول فاسألوا اللَّه من فضله » . ( بحار الانوار ، ج 93 ، ص 288 ) « رزق و روزى از آسمان به اندازهء قطره‌هاى باران بر زمين فرومىآيد و به هر كسى به اندازه‌اى كه براى او مقدّر شده مىرسد ، امّا خدا بسيار داراى فضل است پس از فضلش بخواهيد . » پس كارها و روزيها از جانب خداوند معيّن و مقدّر شده است ، ولى اگر انسان چيز بيشترى بخواهد بر اوست كه دعا كند و دست نياز به سوى فضل خداوند دراز