« مرا از كسانى قرار ده كه با آنان در نهان سخن گفتى و براى تو آشكارا كار كردند . » ظاهر دين عملى است كه انسان براى نزديك شدن خداوند ، به انجام آن برمىخيزد ، در حالى كه روح دين مناجات خدا و انسان است . ج - روشنايى آسمانها و زمين ازاين تعبير در مىيابيم كه دعا ، سهمى بزرگ در به جنبش درآوردن و دگرگون ساختن امور آسمانها و زمين دارد ، جوهرهء هستى آسمانى و زمين به دعاست . در قران مىخوانيم : ( اللَّهُ نُورُ السَّماوَاتِ وَالْأَرْضِ مَثَلُ نُورِهِ كَمِشْكَاةٍ . . . ) . ( سورهء نور ، آيهء 35 ) « خدا نور آسمانى و زمين است ، نور او همانند چراغدانى است . » پس دعا مشكات و مكان تجلّى نور خداست ، زيرا از رهگذر دعا و ذكر خدا و توسّل به او ، امور آسمانها و زمين سامان مىگيرد و خداوند آنچه را كه تباهى گراييده ، اصلاح مىكند . اين تباهى و فساد ، تنها به سبب اعمال مردم است . ( ظَهَرَ الْفَسَادُ فِي الْبَرِّ وَالْبَحْرِ بِمَا كَسَبَتْ أَيْدِي النَّاسِ . . . ) . ( سورهء روم ، آيهء 41 ) « فساد به سبب آنچه مردم حاصل كردند در خشكى و دريا پديدار شد . » با گرويدن انسان به « دعا » و « تضرع » و استوار كردن پيوند خويش با خدا و خضوع در برابر تعاليم او از طريق دعا ، فساد آسمانها و زمين از پيشرفت باز مىماند . از اينروست كه دعا روشنايى و نور آسمانها و زمين است ، نورى كه عوامل فساد را از راه پاكسازى نفس بشرى و بالا بردن آن تا افقهاى معنوى و معنويات ، بر مىدارد . اين‌است كه دعا سلاح مؤمن ، ستون دين و روشنايىآسمانها و زمين است .