آيه اين چنين فطرت انسان را مورد خطاب قرار مىدهد و وجدان او را بيدار مىكند و در برابر او پرده از جوهرهء حقيقت و واقعيّتى كه هيچ شكّى در آن نيست ، بر مىگيرد و باعث مىشود كه او به خود بازگردد و تجربه‌هاى گذشته را به ياد آورد ، و به ياد آورد آن كسى را كه در روزهاى گرفتارى و درماندگى ، دعايش را مستجاب مىكرد و گرفتاريها و رنجها و زيانهايش را بر طرف مىساخت . امّا انسان در بسيارى از اوقات كارهايى دور از وجدان و فطرت مىكند و خدا را از ياد مىبرد و استجابتهاى او را به فراموشى مىسپارد ، خدا دعايش را اجابت مىكند و بدى را از او دفع مىسازد و او در لحظه‌هاى درماندگى به خدا پناه مىبرد ولى بعد از آن در كارهايش شرك مىورزد و جز گاهى از اوقات ، اين لحظه‌ها را به فراموشى مىسپارد . دعا و مستكبران كسى كه از « دعا » و « تضرّع » در پيشگاه خداوند سر مىپيچد و در واقعيت استكبار مىورزد ، چه سرنوشتى خواهد داشت ؟ قرآن در جواب مىگويد : ( وَقَالَ رَبُّكُمُ ادْعُونِي أَسْتَجِبْ لَكُمْ إِنَّ الَّذِينَ يَسْتَكْبِرُونَ عَنْ عِبَادَتِي سَيَدْخُلُونَ جَهَنَّمَ دَاخِرِينَ ) . ( سورهء غافر ، آيهء 60 ) « خداوند شما گفت مرا بخوانيد تا براى شما استجابت كنم ، آنان كه از عبادت من سر مىپيچند به زودى با زارى و خوارى به جهنّم خواهند رفت . » آنان كه به نيايش بر نمىخيزند و در پيشگاه خدا « تضرّع » نمىكنند ، از دعا سر مىپيچند ؛ از اينروست كه خوار و زار به « جهنّم » خواهند رفت . بر انسان است كه در هر كار كوچك و بزرگ ، خدا را بخواند و از دعا سر نپيچد و درست نيست كسى بگويد : من كار مىكنم و جنبش دارم پس نيازمند نيايش نيستم . سؤال اين است : چگونه كار مىكنى ؟ و در زندگيت چگونه جنبشى دارى ؟ آيا به توفيقى از