دعا در هر مكان انسان هنگام مشكلات در جستجوى راه حلّى است و به فطرت مىداند كه اين راه حل به دست خداست و اينكه هر امر مشكلى هر چند بزرگ باشد و هر چند انسان را به نااميدى فراخواند ، راه حلّى به دست خدا دارد ، امّا خدا كجاست ؟ به كجا روى آوريم تا به خدا نزديك باشيم و رو به سوى او سخن گوييم ؟ و از او درخواست كنيم آيا خدا در مسجد است ؟ آيا در دشت يا بر روى كوههاست ؟ و بالآخره در كجا به خدا نزديكتريم ؟ اين پرسش ، فرا روى همهء مردم است و تنها براى آنان كه در روزگار پيامبر مىزيستند و از او دربارهء خدا مىپرسيدند ، نبوده است . ما نيز هرگاه با مشكلات مواجه مىشويم جايى را مىجوييم كه در آن به خداوند نزديكتر باشيم تا او را در آنجا بخوانيم . قرآن حكيم اين پرسشها را اين گونه پاسخ مىدهد : ( وَإِذَا سَأَلَكَ عِبَادِي عَنِّي فَإِنِّي قَرِيبٌ . . . ) ( سورهء بقره ، آيهء 186 ) « و زمانى كه بندگان من از تو دربارهء من پرسند ، من نزديكم . » پس ديگر انسان به واسطه‌اى و به اينكه راهى را طى كند تا به خدا برسد ، نياز ندارد . زيرا كه خداوند نزديك است . در دعاى ابو حمزه مىخوانيم : « وَانَّ الرَّاحِلَ إِلَيْكَ قَريبُ الْمَسافَةِ ، وَأَنَّكَ لا تَحْتَجِبُ عَنْ خَلْقِكَ الّا أَنْ تَحْجُبَهُمُ الْأَعْمالُ دُونَكَ » . « كوچنده به سوى تو راهش كوتاه است و تو از خلق خود پوشيده نيستى جز اينكه كارها ، آنها را در پس پرده مىنهد . » وقتى از امام على عليه السلام دربارهء خدا و فاصله ميان زمين و آسمان مىپرسند ، مىگويد : « اين فاصله ، « دعايى مستجاب شده » است ، زيرا دعاى مستجاب ميلياردها كيلومتر فاصلهء ميان زمين و آسمان را در زمانى كمتر از يك چشم به هم