بارى تعالى . در واقع دورى از لباسهاى معمول سنبلى است براى دورى بنده از خودخواهى ، و مانند اين است كه محرم اعلام كند ديگر آن انسان غوطه‌ور در دنياى مادّى نيست ، و اين دورى و تجرّد در همان حال بر دعا و تضرّع و آمادگى جهت ديدار پروردگار دلالت مىكند . من با چشم خود حجّاجى را مشاهده كرده‌ام كه جرأت بر تن كردن لباس احرام و خواندن تعابير تلبيه را بخاطر ترس از اينكه مبادا دراين ادّعا و عمل صادق نباشند به خود نداده‌اند ؛ آنان مىترسيدند كه مبادا از گفتار و عمل خود بعداز آن لحظه روى برگردانند . چشمانشان را ديدم كه گريان بود ، و پوست بدنشان از ترس خداوند در آن لحظهء بزرگ منقبض مىشد ، لحظهء بر تن كردن لباس احرام و لبّيك گفتن به دعوت الهى . تك‌تك ما بايد بدانيم كه واجب‌ترين امرى كه در عرفات « 1 » بايد به آن دقّت كرد همانا معرفت الهى است ؛ معرفتى از درون قلب كه به نور الهى متّصل باشد ، و حجابها را پاره كند ، و انسان را به معدن بزرگى و قدرت و ملكوت برساند . امر ديگرى كه بايد بدان توجّه داشت اين است كه معرفت و شناخت در خلال اداى اعمال عرفات به دست مىآيد آنجاست كه روح و جان مؤمنان به ديدار الهى نائل مىشود ، در آنجا دوست شايسته از دوست بىكفايت كاملًا مشخّص مىشود . برتر از شناخت دوست ، شناخت امام است و در واقع فلسفه و روح و حقيقت حجّ در معرفت امام و ولى مستتر مىباشد . و هر آن كس كه بخواهد معرفت بيشترى نسبت به امام و ولى خود پيدا كند ، نكات زير

--> ( 1 ) - اين سخنرانى را حضرت آيت اللَّه مدرّسى در تاريخ 8 ذيحجّه 1418 ه در مكّه و براىآمادگى رفتن به سوى عرفات ايراد فرموده‌اند .