وپيشروى بسوى نور الهى جزم كند . در حالى كه همين لحظهء بيدارى براى خداوند كفايت مىكند تا بنده را به خود نزديك كند و درهاى رحمت و سعادت ابدى را در برابرش بگشايد . مصائب و بلاهايى كه به هر فرد در طول عمرش خواهد رسيد چيزى جز وسيله‌اى براى بيدار كردن انسان از غفلت و تنبيه او بخاطر آنچه در آن غوطه‌ور است نيست ، و اينها براى اين است كه توبه كند و عمل صالح انجام دهد . اگر بگوييم حجّ ايستگاه دورى از گناهان و مركز انقلاب انسان براى غلبه بر هواى نفس است بيراهه نرفته‌ايم . حجّ ايستگاهى است كه برترين احترامها را براى انسان قائل مىشود و مىخواهد انسان خود را در مسائل حاشيه‌اى و پست غرق نسازد . در واقع هدف از حجّ به تنهايى ، و با توجّه به اصل مطلب ، اين است كه آينه‌اى برّاق و صيقل را به انسان ارائه كند تا ( وَاتَّقُونِ يَا أُولِي الْأَلْبَابِ ) را منعكس سازد . تمام افراد بشر در جرگهء كسانى كه قرآن كريم آنها را ( أُولِي الْأَلْبَابِ ) نام نهاده قرار نمىگيرند ، بلكه كسانى كه به عمق و ريشهء مفاهيم وحقيقت قضايا توجّه دارند اولى الالباب هستند . امّا آنهايى كه به ظاهر مسائل زندگى اكتفا كرده‌اند و از دريا فقط كف آن را مشاهده مىكنند سزاوار زندگى در قشر و پوستهء وجود هستند .