دست پليدش در يكى از كوچه‌هاى شهر مدينه حضرت زهرا عليها السلام را مورد ضرب و شتم قرار داد و تا پايان عمر بىثمر خود با عدم رضايت نسبت به اصول شريعت اسلامى همراه بود كينه آن‌حضرت را در دل داشت . امّا گروه سوّم - كه بيشتر مردم شهر مدينه آن را تشكيل مىدادند - بر آن‌حضرت گريسته و در باطن با وى همراهى نمودند ، امّا در واقع با آن حضرت و اهدافش به مخالفت پرداختند ، دشمناش را مورد تشويق قرار داده و حقوقش را پايمال كردند . اوّلين بحران مسلمانان در واقع بحران واقعى در تاريخ مسلمانان همين دوگانگى در رفتار ايشان مىباشد ؛ بحرانى كه از سوى قرآن كريم نخستين عوامل به وجود آورنده آن ، نقطه آغازين شكست ، واپس گرايى و عقب ماندگى قلمداد شده است . اين حقيقت را امروزه نيز شاهد هستيم ، آنچنان كه ميليونها انسان را مىبينيم كه در ايام عاشورا براى ياد امام حسين عليه السلام گريه مىكنند و حتّى بر جسم خود صدمه وارد مىآورند تا اينكه ناراحتى خود و همبستگى خويشتن با آن امام عليه السلام را ثابت نمايند ، اين در حالى است كه اگر فردى با انصاف ، تنها رفتار ايشان را سند ايمانشان قرار ندهد درك خواهد كرد كه بسيارى از آنها در جبهه يزيد بن معاويه - كه قاتل امام حسين عليه السلام است - قرار دارند ، و چشمانشان براى حسين عليه السلام مىگريد ، و دستانشان - با شدّت - براى يزيد و يارانش برهم خورده شادى مىكند .