بلكه خلقت آسمانها و زمين مستقيماً با سرانجام انسان و هدفش گره خورده ، ارتباط دارد لذا چون اين آفرينش و زندگى هدفمند است ، لازم است كه ايجاد نظم در آن بايد بر عهدهء انسان قرار گيرد . البتّه اين امر از روى بىرضايتى نبوده است ، چون خداوند متعال انسان را در انتخاب راهها و مسلكها آزاد و مختار خلق كرده و در همان حال راه هدايت ، و رشد و صلاح را از طريق آيات الهى ، فرستادگان وپيامبران براى او تبيين كرده است . يكى از آن نظامها كه به بحث ما مربوط مىشود نظام خانواده مىباشد . اين نظام يكى از مهمّترين نظامهاى اجتماعى است . خانواده‌اى كه به عنوان سنگ بنا و ستون اصلى در ساختمان اجتماع انسانى مطرح است . اگر رشته‌هاى محبّت ، تشكيل دهنده هسته مركزى آن باشد و اساس اين نظام ( خانواده ) بر پايه همكارى ، اخلاص ، هماهنگى ، تبادل كارى ، روح فعاليّت و تلاش قرار گيرد ، مانند ساختمانى است كه از استوارى زيادى برخوردار است . در واقع خداوند بلند مرتبه اين گونه اراده كرده است كه بناى اجتماع برترى يافته ، بر خانواده‌اى كه اساس آن را شريعت با تكامل اسلامى پى ريزى نموده است ، قرار گيرد . از مجموع خانواده‌هاى تشكيل يافته براساس و پايهء اسلام ، نظام اجتماعى استوار به وجود مىآيد ، و با اين وضعيّت است كه امور زندگى طبيعى با سرعت به طرف كمال و پرستش بىعيب و نقص راه مىپيمايد . شايد آشكارترين و بزرگترين مسأله‌اى كه اسلام ارزشمند ، براى آن برنامه ريزى كرده و به پيروى از آن فرمان داده سازمان خانواده استوار يافته و نشأت گرفته از فطرت انسانى باشد ، همان فطرتى كه