با علم به وفادار بودن اين گروه نسبت به عهد خود ، ولايت را به ايشان ارزانى داشت . در واقع برگزيدگان الهى با عامّه بشر تفاوت دارند ، اين فرق از آن جهت است كه مردم فقط در دنيا امتحان مىشوند پس اگر كسى از مردم خواستار پيشرفت و سعادت باشد بايد در دنيا به جهد و تلاش بپردازد ، لكن انبياى الهى و ائمّهء معصومين براى آزمايش شدن مبعوث نشده‌اند ، زيرا خداوند اين برگزيدگان را در عالمى ديگر امتحان كرده و از قبل مورد آزمايش قرار داده است ، لذا يكى پس از ديگرى ايشان را مبعوث ساخته است ، به گونه‌اى كه يكى از آنها را مىبينى ، در گهواره هنگامى كه كودكى بيش نبوده به پيامبرى مبعوث شده و دانش و حكمت را فرا مىگيرد ، در حالى كه هيچ فرصتى براى بروز استعداد و تعليم و تعلّم نداشته و نشانه آشكارى كه تفاوت ميان انبياء و ائمهء معصومين عليهم السلام و عامّهء مردم را اثبات مىكند اين است كه مسئلهء نبوّت و جانشينى انبيا - همانگونه كه در مورد اهل بيت عليهم السلام وجود دارد - خالى از اثبات شايستگى و خارج شدن از آن با موفّقيت در دنيا مىباشد . مسئله با توجّه به مسائل قبل كه ذكر شد منتفى است . تفكّرى كه قائل به يكسان بودن انبياى عامّه مىباشد و ائمّه را همچون ساير انسانها مىپندارد و آزمايش و امتحان را براى آنها الزامى مىداند ، عقيده‌اى است بس گمراه كه با آيات قرآن كريم و حكمت آفرينش مخالفت دارد . خداوند متعال ابتدا خورشيد را به صورت كره‌اى نيافريد تا اينكه پس از آفرينشش دستور برافروخته شدن را