مأمور اين وظيفه شدند كه آيات متشابه قرآنى را تفسير كنند . چرا كه مردم خود مىبايست مستقيماً به آيات محكم رجوع مىكردند . اين نكته خود گامى پيش برنده در راه برخورد با وحى تلقّى مىشود . در روزگار امامت ، بسيارى از دانشمندان مسلمان در پى فرا گرفتن فقه ، همّت گماردند تا آنجا كه برخى از آنان از سوى ائمه مأمورِ دادن فتوا شده بودند . بعد از اين دوره ، مرحلهء نيابت خاصّه آغاز مىشود . مردم در اين مرحله وظيفه داشتند از طريق مراجعه به نوّاب امام عليه السلام و نه به صورت مستقيم ، آن چنان كه در روزگار امامت معمول بود ، با آن‌حضرت تماس بگيرند . امّا اكنون كه عصر نيابت عامّه است ، مسلمانان بايد به فقيهان عادلى كه بنابر مقياسهاى عمومى ، به شايستگيهاى آنها شناخت پيدا كرده‌اند ، مراجعه كنند . اين شايستگيها از زبان ائمه عليهم السلام براى مردم بازگو و تبيين شده است . اگر چه ارتباط حجّت اللَّه با اولياى خدا به اشكال گوناگونى ادامه دارد ، ليكن اين امر در چهار چوب احكام ظاهرى داخل نمىگردد . چون هيچ كس نمىتواند ادعا كند كه نايب خاصّ امام است . حتّى نمىتواند ادعا داشته باشد كه با امام ارتباط مستقيم دارد و چنان كه كسى زبان به چنين ادعاهايى بگشايد مسلمانان خود بايد او را تكذيب كنند . اگر چنين درجه‌بندى وجود نمىداشت ، امّت با فاجعه‌اى واقعى روبه‌رو مىشد .