ديرى نپاييد كه جعفر از اين ادعاى دروغ خود دست برداشت و به راه صواب بازگشت و امامتِ حضرت حجت عليه السلام را پذيرفت . از اين رو پيش شيعيان كه او را جعفر كذّاب ناميده بودند ، ملقّب به « جعفر توّاب » شد . غيبت صغرى پس از آنكه پيشوايان هدايت‌گر ، طى گذشت دو قرن و نيم از عمر رسالت پس از پيامبر صلى الله عليه و آله احكام و شرايع دين را تبيين كرده بودند ، و پس از آنكه برگزيدگان امّت از طريق جانشينان معصوم پيامبران ، پرچم آنها را بر دوش گرفتند و ريشه‌هاى شناخت و معرفت الهى در جان هزاران هزار نفر استحكام پذيرفت ، و از پسِ آنكه جريانِ مكتبى وظيفهء انقلاب بر ضدّ ستم و طغيان را عهده‌دار گرديد و در برابر انحرافات اساسى در دين قد علم كرد ، خداوند براى ولى اللَّه اعظم حضرت حجّت بن الحسن عليهما السلام غيبت صغرى را مقدّر فرمود . اين غيبت از سال 260 ه تا سال 329 ه به طول انجاميد . در طى اين مدّت عدّه‌اى به نام وكيل ، پُل ارتباطى ميان امام و شيعيان بودند . اينان عبارتند از : 1 - ابو عمرو عثمان بن سعيد . وى وكيل امام حسن عسكرى عليه السلام بود و پس از در گذشت آن بزرگوار نايب امام حجّت گرديد . 2 - پس از وفات عثمان در سال 266 ه ، امام حجّت فرزند وى ابو جعفر محمّد بن عثمان را نايب خويش قرار داد . مدّت نيابت محمّد 38 سال بود .