ما نيز براى ديدن امام عسكرى عليه السلام ( كه معمولًا براى اجراى اصل تقيّه ، در چنين مناسباتى سلطان را همراهى مىكرد ) بيرون آمده بوديم . در حالى كه راه مىرفت و مىگذشت به او مىنگريستيم و خود ميان دو ديوار در سُرّمن‌رأى نشسته ، بازگشتش را انتظار مىكشيديم . آن حضرت بازگشت و همين كه به موازات ما رسيد و به ما نزديك شد ، ايستاد و دستش را به طرف كلاهش برد و آن را از روى سرش برداشت و به دست ديگرش داد و با آن يكى دست بر سرش كشيد و در چهرهء يكى از افراد ما خنديد . مرد فوراً گفت : گواهى مىدهم كه تو حجّت و برگزيدهء خداوندى . به او گفتم : فلانى مشكل تو چه بود ؟ گفت : من در مورد او شك داشتم . پس با خود گفتم : اگر او باز گشت و كلاه از سر گرفت به امامتش اقرار مىكنم . « 1 » ويژگيهاى دوران امام عسكرى چرخ تمدّن در هر يك از امّتهاى بشرى به سوى فرجام فاجعه آميز خود شتاب مىجويد مگر آنكه مصلحان امّت به پا خيزند و كشتى حيات را از طوفانهاى هلاك وابرهاى فتنه دور سازند . . شايد آيهء زير نيز به همين حقيقت اشاره داشته باشد : ( فَلَوْلَا كَانَ مِنَ الْقُرُونِ مِن قَبْلِكُمْ أُولُوا بَقِيَّةٍ يَنْهَوْنَ عَنِ الْفَسَادِ فِي الْأَرْضِ

--> ( 1 ) - بحارالانوار ، ج 50 ، ص 294 .