عمل كنند و عزم خويش را با پرتوهاى درخشان اراده جزم سازند . از همين روست كه نبايد نقش امام را تنها در صحنهء سياسى ، به معنى محدود كلمه ، محصور كرد ، اگر چه سياست خود با ساير امور نيز در ارتباط و پيوند است . آيا مگر فرهنگ بر سياست تأثير نمىگذارد ؟ و مگر نه اينكه اقتصاد و تعليم و تربيت و سيستمهاى اجتماعى عواملى هستند كه سياست آنها را پديد مىآورد ؟ بنابر اين بايد ميان اين دو مفهوم از سياست تفاوت قائل شويم ، يكى سياست به معنى خاصّ است كه به معنى ادارهء نيروهاى اجتماعى مؤثر در جهان حكومت است كه زمامداران و رهبران سياسى در پى آنند . اين همان سياست مستقيم‌است ( به عبارت ديگر سياست به معنى محدود آن ) . مفهوم ديگر سياست ، معنى عامّ آن است يعنى پديد آوردن نيروهاى فعال در جامعه كه در نهايت در جهان حكومت تأثير مىگذارند . اين سياست غير مستقيم‌است كه‌معمولًا مصلحان وصاحبان‌اصول‌تحوّل ساز به دنبال تحقّق آن حركت مىكنند ( به عبارت ديگر سياست به معنى عامّ آن ) . ترديدى نيست كه پيامبران و جانشينان آنها استراتژى تغيير و انقلاب اصلاحگرايانه را در تمام ابعاد فرهنگى ( نشر دعوت ) و تربيتى ( تزكيهء نفوس ) و اجتماعى ( ساختن جامعه‌اى ايمانى و تنظيم روابط آن ) رهبرى مىكردند . البته گاهى آنان نيز در پى سياست به معنى خاصّ و محدود آن بوده‌اند ، يعنى كشور را به صورت انفرادى اداره مىكردند يا آنكه با ديگر نيروها در ادارهء كشور مشاركت مىجُستند .