توطئه نافرجام اين نبرد خونين ، باب جنگهاى ديگر را به روى پيامبر كه خود با دليرى و نيرومندى و استقامت آنها را رهبرى مىكرد گشود . درحالى كه اين جنگ قريش را درپى انتقام و خونخواهى از كشته‌هايش برمىانگيخت ، مسلمانان را به يارى خداوند مطمئن مىكرد و به آنان نيرو مىبخشيد ، تا در برابر هر هجومى ، از هر نوع كه باشد ، پايدارى و استقامت ورزند . شكست قريش در اين جنگ موجب شد ، كه آنان در انديشهء توطئه و حيله بر ضد پيامبر باشند . به همين منظور آنان يكى از پهلوانان و دليران خود را به مدينه فرستادند تا پيامبر را بفريبد و او را بكشد . امّا خداوند ، اين نقشه را نقش بر آب كرد . وقتى وى نزد پيامبر آمد ، و آن‌حضرت با او به گفتگو نشست ، وى را از توطئه‌اى كه در سر داشت مفصلًا آگاه ساخت . اين پهلوان قريش « عمير بن وهب » نام داشت ، او اسلام آورد و به مكّه بازگشت و فعالانه به تبليغ اسلام همّت گماشت و بدين‌گونه توطئه مكارانه قريش خنثى شد . غزوهء سويق قريش دسيسهء بىفايدهء ديگرى را به اجرا گذاشت . گروهى از آنان كه شمارشان به دويست نفر مىرسيد ، به فرماندهى ابوسفيان ، شبانه بر مردم مدينه شبيخون زده دو تن از آنان را كشتند . چون سپاه اسلام به رهبرى پيامبر ، آنها را تعقيب كردند كفار تاب ايستادگى نيافتند و از ميدان گريختند و براى آن كه بتوانند با راحتى و سبكى بيشتر بگريزند قسمتى از وسايل خود را بر جاى نهادند و خود فرار كردند . اين جنگ به « غزوهء سويق » شهرت يافت . زيرا مسلمانان در اين جنگ مقدار فراوانى از خوراك