از وزيران خليفه است ، مايل به ديدار شماست . لاجرم آن‌حضرت دعوت وى را پذيرفت و به خانه‌اش رفت . در غذاى آن‌حضرت زهر ريختند . چون امام از آن غذا خورد احساس كرد كه آغشته به زهر است از اين رو اسب خويش را خواست . ميزبان از آن‌حضرت خواست كه بماند ولى امام به او پاسخ داد : اگر در خانهء تو نباشم براى تو بهتر است . آن‌حضرت در آن روز و شب رنجور و نالان بود تا آنكه زهر در بدنش پراكنده شد و جان داد . اى امام به حق بنگر كه پس از اين همه ، پاداش تو را چنين دادند ! حال آنكه تو فقط خير ايشان را مىخواستى ولى آنان فقط شرّ و بدى براى تو مىخواستند ! ! به خدا در حقّ تو خيانت و نيرنگ روا داشتند و تو را كه هنوز بهار زندگانىات سپرى نشده بود ، زهر خورانيدند . امّا عجب نيست كه پدران و اجداد تو همواره نمونهء خوبيها بودند و پدران و اجداد اينان پيوسته نمونه‌هاى گناه و تبهكارى ! پس درود بر تو و نفرين و عذاب بر ايشان باد ! آرى ، آن مشعل تابان به خاموشى گراييد و امّت اسلامى بار ديگر حسرت زده و گريان ، همچون زمين كه پس از غروب خورشيد بانگ آه و ناله سر مىدهد ، در سوگ او شيون و فغان سردادند . امام جواد به هنگام عهده دارى منصب امامت ، كم سال‌تر از تمام ائمه عليهم السلام به جز امام زمان ( عج ) بود . زيرا زمام خلافت معنوى در آخر ماه صفر سال 202 ه ، زمانى كه وى تنها هفت سال داشت ، به او منتقل گرديد . از طرفىهنگامى كه آن‌حضرت به شهادت رسيد ( ذيقعده 220 ه ) .