اين داستان بيانگر اهمّيّت جايگاه امام‌جواد در چشم شيعيان و از طرفى نشانگر علم سرشار و دانش گستردهء آن‌حضرت است كه خداوند در آن علم و معرفت خويش را دميده و بر مراتب تقوا و خشيّت او افزوده بود . به سوى بغداد چون مأمون عبّاسى به بغداد رخت بركشيد ، همواره ميان او و آل عبّاس به خاطر اعطاى مقام ولايت عهدى از سوى او به امام رضا ستيز و نزاع برقرار بود . آنان به وى يادآورى مىكردند كه بنى فاطمه مخالفانى هستند كه بايد بيشتر از هر مخالف ديگرى از آنها بيمناك بود . زيرا آنان در شرق و غرب كشور داراى ياران و هوادارانى هستند . مأمون نيز در توجيه كار خود و دادن منصب ولايت عهدى به امام رضا فضايل او را كه زبان وى و ديگران از بر شمردن آنها عاجز بود ، بيان مىكرد و مىگفت : اين خاندان علم و دانش را از پدران خويش به ميراث برده‌اند چنان كه مكارم و اخلاقِ و الا را از آنها به ارث گرفته‌اند ! شيعيان در آن هنگام بواسطهء وجود امام رضا از شوكت و قدرت بسيارى بر خوردار شدند و مبلغان فداكارى در هر گوشه‌اى از كشور اسلامى داشتند و مردم نيز به خاطر فضايل و كمالاتى كه در صحنه سياسى