و نداى جديدى است كه نداى مخلوقات ديگر با آن مشابهت ندارد . اين ندا عبارت از اين است كه خداوند بر هر كارى تواناست و بازگشت همه چيزها به سوى اوست . على بن اسباط در حديثى كه در بارهء امامت نقل كرده است ، مىگويد : امام جواد را ديدم كه به سوى من بيرون آمد . من به ايشان و سر و پاى ايشان خيره شدم تا قامتش را براى يارانمان در مصر توصيف كنم . سپس او به سجده در افتاد و فرمود : خداوند در امامت همانگونه احتجاج كرده كه در نبوّت . خداوند مىفرمايد : ( وَآتَيْنَاهُ الْحُكْمَ صَبِيّاً ) « 1 » . « در كودكى حكم ( و رسالت ) را به دو داديم . » و نيز فرموده است : ( وَلَمَّا بَلَغَ أَشُدَّهُ ) « 2 » . « چون به رشد خود برسيد . . . » و در ( جاى ديگر ) فرموده است : ( وَبَلَغَ أَرْبَعِينَ سَنَةً ) « 3 » . « و به چهل سالگى رسيد . »

--> ( 1 ) - سورهء مريم ، آيهء 12 . ( 2 ) - سورهء يوسف ، آيهء 22 . ( 3 ) - توضيح اينكه آيه‌اى به اين صورت در قرآن نيست بلكه مشابه آن در سورهء احقاف آيهء 15 آمده كه به مسأله نبوّت ربطى ندارد و شايد در اينجا امام به چهل سال رسيدن را به عنوان تفسير به آيه‌اى كه از سوره يوسف ذكر شده ملحق كرده است .