مىتوان با همين معيار و با همين استدلال آن را در مورد امام نيز صادق دانست . بنابر اين چنانچه اين سخن درست باشد كه طفل و نوزادى كه در گاهواره است و هنوز شير مىخورد مىتواند به پيامبرى مبعوث شود ، بايد عين همين سخن را در بارهء امام هم درست دانست . سن اگر چه در اغلب امور در نزد مردم به عنوان مقياس در نظر گرفته مىشود امّا در نزد خداوند ، ملاك معتبرى به‌شمار نمىآيد . هميشه كسانى كه سنّ و سال بيشترى دارند ، در پيشگاه خدا بزرگ تر و بلند مرتبه‌تر از ديگران نيستند . چه بسا پير فرتوتى كه در نزد پروردگار مطرود است و چه بسا جوان يا كودكى در پيشگاه خداوند محبوب و عزيز است . در واقع اين عمل صالح و نيّت پاك و موهبتهاى الهى و امثال اينهاست كه به فرد ارج و ارزش مىبخشد و اين عوامل در اسلام و منطق قرآن نخستين مقياس به شمار مىآيند . بعلاوه اعتقاد به نبوّت و امامت ممكن نيست . مگر پس از ايمان كامل به قدرت خداى متعال بر اينكه مىتواند يك فرد را مجمع فضايل و مرجع معارف گرداند و او را پيشوا و نمونهء مردم قرار دهد . بنابر اين ، اعتقاد به نبوّت انسان را وا مى دارد كه به معجزه ( امرى كه از محدودهء توان انسانى بيرون است ) ايمان آورد . پس پيامبران در سنجش با ساير افراد بشر از امتيازات ويژه‌اى برخوردارند و همين امتيازات موجب مىشود كه به راهنمايى مردم همّت گمارند و خود را بيم دهنده‌اى از جانب خدا معرفى كنند .