سوى خداوند عزّ و جل توبه كنم و از او در اين حوادث يارى بجويم و به دو پناهنده شوم . پس فرمان دادم تا اين اتاق ( به اتاقى اشاره كرد ) را جارو كنند . بر من آب ريختند ( غسل كردم ) و دو جامه سپيد دربركردم و چهار ركعت نماز گزاردم و در آن هر چه از قرآن از بربودم خواندم و خواندم و خداى را ياد كردم و به دو پناه بردم با نيّتى صادقانه باوى پيمانى استوار كردم كه اگر خداوند مرا به خلافت برساند و در برابر دشمنانم يارىام رساند ، خلافت را در جايگاهى كه خداوند خود آن را گزارده بود ، قرار دهم سپس قلبم نيرو گرفت پس طاهر را به سوى على بن عيسى بن ماهان روانه داشتم و كارش بدانجا رسيد كه رسيد . هرثمة را نيز به سوى رافع بن اعين فرستادم . او بر رافع چيرگى يافت و او را كشت . از آن پس سپاهى به سوى صاحب سرير گسيل كردم و با او از در صلح و سازش در آمدم و به دو اموالى بخشيدم تا اينكه بازگشت . كار من همچنان نيرو مىگرفت تا آنكه محمّد نيز بدان عاقبت دچار شد و سرانجام خداوند خلافت را براى من هموار كرد و مرا بدان برگماشت . چون خداوند عزّ و جل ، بدانچه با او پيمان بسته بودم وفا كرد من هم تمايل يافتم كه به پيمان خود با خداوند تعالى وفا كنم . بنابر اين هيچ كس را بدين كار ( خلافت ) سزاوارتر از على بن موسى الرضا نيافتم . امّا او خلافت را با شروطى كه بر من تعيين كرد و تو خود نيز آنها را مىدانى نپذيرفت . اين علّت برگزيدن امام رضا به ولايتعهدى بود . « 1 »

--> ( 1 ) - بحار الانوار ، ج 49 ، ص 127 و 128 .