آنگاه مىگفت : « خداوند عزّ و جل مىدانست كه هر انسانى قادر به آزاد كردن بنده نيست ، بنابر اين راه بهشت را براى آنان از طريق اطعام قرار داد » . « 1 » در روز عرفه تمام دارايى خويش را در خراسان بخشيد . فضل بن سهل به او گفت : براستى اين زيان است . امام عليه السلام فرمود : « بلكه اين استفاده است كارى را كه پاداش و كرم در پىدارد ، زيان مدان » . « 2 » هر گاه چيزى مىبخشيد ، تلاش مىكرد مبادا آبرو و شخصيّت فرد را لكه‌دار كند . داستان زير به ما مىآموزد كه چگونه خالصانه صدقات خود را براى خداوند قرار دهيم و از منّت گذاردن و برترىجويى در اين باره ، پرهيز كنيم . اليسع بن حمزه روايت كرده است : « من در مجلس امام رضا نشسته بودم و با او سخن مىگفتم . خلق بسيارى گرد او را گرفته بودند و از حلال و حرام مىپرسيدند . در اين هنگام مردى بلندبالا و گندمگون وارد شد و گفت : السلام عليك اى فرزند رسول خدا . مردى هستم از دوستداران تو و پدران و اجدادت عليهم السلام از حج بازمىگردم در حالى كه نفقه‌ام را گم كرده‌ام و چيزى ندارم كه حتّى به منزل بروم . پس اگر صلاح بدانى مرا به

--> ( 1 ) - بحار الانوار ، ج 49 ، ص 97 . ( 2 ) - همان مأخذ ، ص 100 .