مىگفت و مىستود . تكبير و تهليل مىگفت و بر پيامبر و دودمانش درود مىفرستاد تا آنكه خورشيد سربرمىزد سپس به سجده مىافتاد و تا بالا آمدن روز در همان حال باقى مىماند . سپس به سوى مردم مىرفت و تا نزديك وقت زوال ، با آنان سخن مىگفت و اندرزشان مىداد . آنگاه تجديد وضو مىكرد و به جايگاه نماز خويش برمىگشت . . . والى پس از آنكه كيفيت نماز ، سجده‌ها و نوافل آن‌حضرت را تا وقت عصر ، چنان كه در فقه معروف است بيان كرد ، گفت سپس : اقامه مىگفت و نماز عصر را به‌جاىمىآورد و چون سلام نمازش را مىگفت در همان جاى مىنشست به تسبيح و ستايش و تكبير و تهليل خداوند زبان مىگشود سپس به سجده مىافتاد و در آن حال يك صد بار مىفرمود : « حمداً للَّه » . آنگاه والى ذكر مىكند كه امام عليه السلام چگونه پس از غروب خورشيد نماز مىگزارد و به تسبيح خداوند مشغول مىشد تا آنكه يك‌سوم از شب سپرى مىگشت و آنگاه به بسترش مىرفت و چون يك‌سوم آخر شب فرامىرسيد براى خواندن نافله بر مىخاست و آنقدر نماز مىخواند تا سپيده سرمىزد . سپس تا طلوع خورشيد به تعقيبات نماز مىپرداخت و تا بالاآمدن خورشيد به سجده مىافتاد . والى افزود : در بستر خويش ، بسيار قرآن مىخواند و چون به آيه‌اى كه در آن يادى از بهشت و جهنم شده بود ، بر مىخورد مىگريست و از